มินาขอตัวแยกเดินขึ้นบันไดที่เชื่อมต่อไปยังห้องบนหอคอย เธอโบกมือเล็กน้อยให้เอเดรสที่เดินเลี่ยงออกไปด้านหลังปราสาท

มินาเปิดประตูห้องและปิดมันอย่างเบามือ เพราะสังเกตเห็นดานูปที่ยืนกุมมือมองออกไปนอกหน้าต่าง ด้วยสายตาเศร้าสร้อยผิดจากท่าทางที่นางมักจะยิ้มแย้มเสมอ

ดานูป.มินาเดินเข้าไปใกล้ๆ โดยใช้มือข้างหนึ่งสัมผัสบนบ่าของดานูปอย่างนุ่มนวล

อ้อ...มินา เจ้ามาแล้วเหรอ ดานูปเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มทันที

เจ้ามีเรื่องไม่สบายใจอย่างนั้นหรือ..?มินาถามต่อ

แววตาที่เศร้ามองของดานูปมันไม่ได้ช่วยปกปิดสิ่งที่นางกังวลได้เลย แม้นางจะชักสีหน้ายิ้มแย้มสักปานใด

เอ่อ..... ข้าเห็นท่านอัสรันเร่งรีบออกไป....ท่านเซริมอาจจะตกอยู่ในอันตรายก็เป็นได้สีหน้าเป็นกังวลของดานูปเพิ่มขึ้น

ดูเจ้าจะกังวลเสียจริง.....หรือว่าเจ้า....มินาพูดพลางมองเข้าไปในแววตาเศร้าของดานูปราวกับเดาความนึกคิดของนางออกจนหมดสิ้น

เอ่อ....ไม่นะ ข้าไม่ได้ อ่อ ข้าเพียงแต่....อ่า..ดานูปเลื่อนสายตาไปด้านข้างและนั่งลงยังเก้าอี้ไม้ใกล้กับโต๊ะข้างเตียงนอน

ข้าคิดว่าคงจะไม่มีอะไรร้ายแรงหรอก...เจ้าอย่าได้กังวลจนเกินเหตุ...หรือหากมีอะไรท่านอัสรันคงช่วยได้...มินานั่งลงบนเตียงนอนพลางโน้มตัวยื่นมือมาสัมผัสมือดานูป

นั่นสินะ...ดานูปยิ้ม

จริงสิ ดานูป ข้ามีเรื่องสงสัยอยากจะถามเจ้าเกี่ยวกับบางสิ่งบางอย่างหน่อยได้ไหม มินาพูดขึ้น

หากข้าสามารถตอบได้ ข้าจะตอบ...เจ้ามีเรื่องอะไรที่อยากรู้งั้นหรือ??ดานูปมองมินาด้วยแววตาฉงนเล็กน้อย

มินายืนขึ้นและเดินไปหยุดยืนอยู่ริมหน้าต่าง ก่อนจะหันมาพูดต่อ

ดวงตาสีแดง มันคืออะไรกัน...ข้าได้ยินท่านโหรพูดกับท่านเคานท์ถึงเจ้าสิ่งนี้ราวกับมันเป็นสินที่สำคัญใหญ่หลวงมินาเอ่ยขึ้น

มันคือ ดวงตาแห่งโลหิตที่ เมื่อก่อนเคยผนึกเข้ากับดวงตาทั้งสองข้างของรูปปั้นซาตาน ก่อนที่ ดวงตาอีกข้างถูกขโมยออกไปเมื่อหลายร้อยปีก่อน..... ข้าได้ฟังเพียงจากคำบอกเล่าจากแวมไพร์สู่แวมไพร์เท่านั้น....ดานูปเอ่ย

รูปปั้นซาตาน อยู่ที่ใดกัน?? มินาถามต่อ

รูปปั้นซาตานอยู่ในสธูปศักดิ์สิทธิ์ที่มีเพียงท่านเคานท์หรือผู้มีสายเลือดแห่งผู้นำแวมไพร์เท่านั้นจึงจะเข้าไปได้ แต่บัดนี้สธูปนั้นได้พังทลายลงเพราะดวงตาอีกข้างเริ่มสั่นครอน....แรงสั่นสะเทือนก่อนหน้านั้นยังไงล่ะดานูปชี้ออกไปหน้าต่าง ไปยังที่ตั้งเดิมของสธูปที่บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพัง

แวมไพร์ตนอื่นเคยเล่าว่า ดวงตาแห่งโลหิตทั้ง 2 ดวง มีความสำคัญต่ออาณาจักรแวมไพร์ และดินแดนปีศาจทั้งหมด ราวกับว่าหากไม่มีมัน ดินแดนทุกดินแดนก็จะล่มสลายสิ้น....ดานูปเล่าต่อ

หากมันเหลือเพียงดวงเดียวเล่า?มินาซักต่อ

ข้าก็หารู้ไม่... แต่สิ่งที่ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป ไม่ว่าจะแผ่นดินไหว หรือ หิมะที่หยุดตก อากาศที่เริ่มอุ่นขึ้น อาจจะเป็นสัญญาณเตือนเริ่มแรกที่เริ่มสำแดงเพื่อเตือนภัยว่า ดินแดนแวมไพร์ใกล้จะถึงคราววิบัติ....ดานูปยื่นมือออกไปนอกหน้าต่างกวัดแกว่งอากาศ

เจ้าเพิ่งเข้ามาได้ไม่นาน ก็เกิดเรื่องต่างๆ มากมาย....คงหวาดกลัวกับสิ่งที่พบเห็นมากนัก...แต่สิ่งที่เจ้าได้เห็นใช่ว่าต้องการให้มันเกิดขึ้น......แต่ข้าเคยได้ยินมาว่าเมื่อก่อนที่ดินแดนแห่งนี้ก็ใช้ชีวิตไม่ต่างอะไรจากเมืองของมนุษย์ที่เราเคยอาศัยอยู่เลย.....แม้มันจะถูกปกคลุมไปด้วยหิมะอันหนาวเหน็บหรือมีเพียงแสงแห่งราตรีกาลเท่านั้น....แวมไพร์ที่นี่รักสันติสุขไม่ต่างจากมนุษย์

เจ้าคงลืมความเป็นมนุษย์สิ้นไปแล้ว.... ที่แห่งนี้ก็คงมีเพียงข้าที่เป็นมนุษย์มินาเอ่ย

ที่เจ้าได้รับอันตรายนั้น ไม่ใช่เพราะเจ้าเป็นมนุษย์เพียงคนเดียวบนดินแดงแห่งนี้หรอก เจ้าคงไม่รู้ว่าท่านเคานท์สั่งให้เราทั้งหมดที่รู้เรื่องการมาของเจ้า ปกปิดความเป็นมนุษย์ของเจ้า...

ข้าคงเหมือนสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่ง ที่เลี้ยงไว้ดูเล่นกระมัง........พอเบื่อหน่ายก็ถูกกินเป็นอาหาร มินาเน้นเสียงหนัก

หากเจ้าลองที่จะเรียนรู้และลองปรับตัวเข้าหาพวกเรา.....เจ้าจะรู้ว่าแวมไพร์ไม่ได้มีเพียงด้านที่ชั่วร้ายหรือมีเขี้ยวที่แหลมคมไว้สังหารและดื่มเลือดเหยื่อ .....อีกด้านหนึ่งพวกเราก็ไม่ต่างจากมนุษย์..เพียงแค่บรรยากาศหนาวเหน็บรอบตัวพวกเราสร้างให้เราดูน่ากลัวเท่านั้น...แต่ภายในจิตใจที่ดูเย็นชา..มันโหยหาไออุ่นเพื่อมาเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไป.....แวมไพร์ที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้ ล้วนมาจากที่ๆ โหดร้ายทั้งสิ้น มีดินแดนแห่งนี้แหล่ะที่ทำให้ พวกเขารู้สึกปลอดภัย....พวกเราก็หวาดกลัวไม่ต่างจากมนุษย์หรอกนะ..ดานูปจูงมือมินามานั่งลงบนเตียง

พระเจ้าคงเกลียดข้า ที่คอยแกล้งข้าให้เจอแต่เรื่องร้ายๆๆมินาพูดตัดพ้อตัวเอง พลางโผเข้ากอดดานูป

ทุกอย่างมันล้วนเป็นโชคชะตาที่ทุกคนต้องเผชิญ..เหมือนเป็นบททดสอบจิตใจของแต่ละคนว่าเราจะเข้มแข็งพอที่จะผ่านอุปสรรคน้อยใหญ่ไปได้หรือไม่..แต่สุดท้ายข้าเชื่อว่า เราจะได้พบกับสิ่งที่ดีๆเสมอ..ดานูปพูดพลางกอดมินา

ที่เจ้าเล่าว่า แวมไพร์ที่อยู่ที่นี้ ล้วนมาจากที่ๆ โหดร้ายทั้งสิ้น....ก็คงไม่ต่างจากข้าเช่นกันสินะ แต่สิ่งที่ต่างไปคือข้าพบเจอสิ่งที่โหดร้ายครั้งในอดีตแล้ว ก็ยังต้องมาเจอกับสิ่งที่โหดร้ายกว่าอีก....มันเป็นโชคชะตาที่ทำให้ข้ามาอยู่ที่นี่หรือเปล่านะ...แต่เหตุใดบททดสอบของข้ามันช่างลำบากแสนเข็นอีกทั้งพิสดารเกินกว่าจะเล่าให้ใครฟังมินาถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อพูดถึงโชคชะตาที่โหดร้ายของตัวเอง

เอาเถอะ....ข้าว่าตอนนี้เจ้าควรจะได้พักผ่อนเสียที...และเจ้าคงจะหิวแล้วเป็นแน่ ข้าจะออกไปนำอาหารขึ้นมาให้เจ้าแล้วกัน มินาดานูปลุกขึ้นจากเตียงก่อนสั่งให้มินานอนพักในช่วงที่นางจะไปนำอาหารขึ้นมาให้ มินาพักหน้าเป็นตอบรับ ก่อนที่ดานูปจะเดินออกจากขึ้นไป

เรื่องราวของดวงตาสีแดง หรือ ดวงตาแห่งโลหิตที่เธอได้รับรู้ ถือเป็นข้อมูลที่ทำให้เธอพอจะเข้าใจดินแดนแห่งนี้และสิ่งที่ดินแดนแห่งนี้กำลังเผชิญอยู่ได้มากขึ้น....แต่ยังไงซะมินาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเหตุใดดวงตาสีแดงถึงได้สำแดงอิทธิฤทธิ์กับเธอทุกครั้งที่มีวาลาร์ดอยู่ด้วย.....ทำไมดวงตานั้นถึงได้แสดงอำนาจกับเธอที่เป็นเพียงมนุษย์อ่อนแอ....คำถามนี้เธอไม่อาจจะถามดานูปได้....เพราะเธอรู้ดีว่าผู้ที่จะไขข้อกังขาทั้งหมดให้เธอคือใคร

พวกเรามาขอพบท่านเคานท์วาลาร์ด!!เสียงตะโกนจากชายผู้หนึ่งดังขึ้นป่วนความเงียบงันในห้องบนคอยคอย มินาจึงลุกขึ้นเดินไปยังหน้าต่างเพื่อมองหาต้นต่อของเสียงนั้น

ด้านล่างของปราสาท มินามองเห็นแวมไพร์ อย่างน้อยเขาเหล่านั้นก็คงเป็นแวมไพร์ แวมไพร์ชายหญิงร่วม 10 คน มายืนออกันหน้าทหารสองนายหนึ่ง ด้านหน้าของปราสาทอิสคราริโอท ทหารสองนายปรึกษากันซักพักจึงให้หนึ่งในสองคนนั้นเข้าไปในปราสาท

มินาสงสัยจับจิตเหลือเกินว่าแวมไพร์เหล่านั้นมาด้วยเรื่องอะไรกัน ทั้งหมดล้วนทำสีหน้าหงุดหงิดและเป็นกังวลไม่ต่างกัน เธอจึงแอบออกจากห้องเพื่อลงไปดูเหตุการณ์ยังด้านล่างก่อนที่ ดานูปจะกลับมา

ท่านเคานท์คอยอยู่ในห้องโถงเรียบร้อยแล้ว พวกท่านตามข้ามาทหารที่เข้าไปรายงานท่านเคานท์กลับออกมาเพื่อบอกแวมไพร์ทั้งหมดเข้าพบวาลาร์ดได้

มินาลงมาถึงช่วงกลางปราสาทที่แวมไพร์ทั้งหมดกำลังเดินขึ้นไปยังห้องโถงด้านใด มินาพลางตัวอยู่หลังเสาหินต้นใหญ่ที่เรียงเป็นทางยาวก่อนจะถึงประตูทางเข้าห้องโถง

ท่านเคานท์ขอรับ แวมไพร์ยังหมู่บ้านด้านล่าง มาถึงแล้วขอรับทหารแวมไพร์รายงานวาลาร์ดก่อนจะโค้งตัวเดินออกไป เมื่อวาลาร์ดพยักหน้าให้

วาลาร์ดลุกขึ้นจากเก้าอี้เหล็กไหลที่ด้านบนของเก้าอี้สลักรูปค้างค้าวตัวใหญ่ วาลาร์ดเดินมาเบื้องหน้าของเก้าอี้เล็กน้อยเพื่อสนทนากับแวมไพร์กลุ่มนี้ ครู่หนึ่งแกรนด์เซลเดินออกมาจากประตูบานเล็กด้านข้างของห้อง เขาเดินมาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้อย่างสงบ

ท่านเคานท์ พวกข้าเป็นตัวแทนของแวมไพร์ทั้งหมดที่อาศัยยังหมู่บ้านด้านล่าง บัดนี้พวกเราอยู่อย่างหวาดกลัว กับสิ่งที่เกิดขึ้นแวมไพร์ตนหนึ่งที่เป็นตัวแทนของแวมไพร์ในนั้น ก้าวขึ้นมาเล็กน้อย เพื่อเป็นตัวแทนพูดกับวาลาร์ด

พวกเจ้าหวาดกลัวสิ่งใดกัน? วาลาร์ดเอ่ย

เอ่อ....เมื่อหลายราตรีก่อน.....พวกข้าเห็นแสงสีแดงพุ่งขึ้นหายขึ้นไปในก้อนเมฆ....และแรงสั่นสะเทือนเมื่อตอนนั้น..........รวมไปถึงแผ่นดินที่สั่นไหวนานกว่าเมื่อตอนแรก ที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานนี้....ข้าเพียงอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น...เขาพูดเสียงสั่นรัวและประหม่า เมื่อมองขึ้นไปประทะแววตาสงบนิ่งของวาลาร์ด

วาลาร์ดล่วงรู้ในทันที เมื่อได้ยินคำพูดของแวมไพร์หนุ่ม ด้วยปรากฏการณ์ต่างๆ นาๆ ที่เกิดขึ้น มันไม่ใช่สิ่งปกติ แวมไพร์ไพร์เหล่านี้อาจระแคะระคายไปถึงเรื่องของดวงตาแห่งโลหิตที่ถูกขโมยรวมไปถึงการพังทลายของสธูปศักดิ์สิทธิ์

แวมไพร์หนุ่มหันไปพูดกับแวมไพร์ที่ในกลุ่ม ก่อนจะเอ่ยในสิ่งที่ไม่มั่นใจว่าหากพูดออกไป ตนจะถูกลงโทษหรือไม่

บริเวณที่เกิดลำแสงสีแดง.....เอ่อ พ่อข้าบอกว่า....ตรงนั้นเป็นที่ตั้งของสธูปศักดิ์สิทธิ์..

สิ่งที่เกิดขึ้น..มันคงทำให้พวกเจ้าหวาดกลัว...หวาดระแวงและเป็นกังวลอย่างมากใช่หรือไม่ วาลาร์ดพูดตัดบทขึ้น เพราะหากให้แวมไพร์หนุ่มพูดมากไปกว่านี้...สิ่งที่ยังอย่างรักษาให้เป็นความลับอาจจะถูกเปิดเผยก็เป็นได้

วาลาร์ดเดินลงไปหาชายหนุ่ม และหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

แต่ข้าก็ต้องขออภัยพวกเจ้าด้วยเช่นกันที่ไม่ยอมบอกเรื่องสำคัญยิ่ง ทั้งที่พวกเจ้าทั้งหลายก็สมควรจะได้รับรู้.เพียงแต่ข้าไม่ต้องการให้แวมไพร์ทั้งหลายต้องมารับรู้ถึงสิ่งที่พวกข้ากำลังรับมือ....แต่ในเมื่อครานี้พวกเจ้าเกิดความระแวงสงสัย ถึงความไม่มั่นคงของดินแดนรวมไปถึงตัวข้า...ข้าก็คงไม่อาจปกปิดพวกเจ้าได้วาลาร์ดเอ่ยพลางประสานตากับแวมไพร์หนุ่มตรงหน้า

ความเชื่อมั่นและภักดีต่อท่านเคานท์ของเราไม่เคยสั่นครอนแม้สักครั้ง...เอ่อ...เพียงแต่ ขอให้พวกแวมไพร์ชั้นล่างอย่างพวกข้า ได้เป็นส่วนหนึ่งแม้มันจะเป็นเพียงพลังที่เล็กน้อยมากสำหรับท่านเคานท์แต่พวกข้าก็ไม่เพียงแค่เฝ้าดูและรอการช่วยเหลือเท่านั้นแวมไพร์หนุ่มเอ่ยด้วยถ้อยอย่างขึงขังพร้อมยิ้มตอบรับสายตานั้น

วาลาร์ดหันหลังกลับเดินกลับขึ้นมาหยุดอยู่หน้าเก้าอี้ และชำเลืองตาสื่อสารบางอย่างกับแกรนด็เซลก่อนที่จะหันหลังกลับมามองเหล่าแวมไพร์อีกครั้ง

ข้าคงจะปิกปิดพวกเจ้าไม่ได้ ว่าขณะนี้อาณาจักรของเรากำลังถูกลุกลานจากผู้ที่ต้องการจะครอบครองดินแดนแวมไพร์ บันดาลให้เกิดเหตุการณ์ต่างๆขึ้น ซึ่งสัญญาณการลุกล้ำของศัตรูที่หวังจะทำลายและยึดครองดินแดนของเราทั้งสิ้น ....แต่ข้าหาได้นิ่งนอนใจไม่...ข้าจะยุติสิ่งที่เกิดขึ้นให้เร็วที่สุด...ถือเป็นคำสัญญาจากข้าในฐานะแวมไพร์ผู้ปกครองอาณาจักรแห่งนี้ วาลาร์ดเอ่ยพร้อมฉายแววตาแห่งความมั่นใจให้เห็น

ข้าไม่ต้องการให้แวมไพร์ด้านล่างเกิดความหวาดกลัว และตื่นตระหนกไปมากกว่านี้ ข้าย่อมรู้สึกผิดที่ทำให้เหล่าพี่น้องร่วมเผ่าพันธุ์รู้สึกเช่นนั้นวาลาร์ดพูดต่อ

ท่านเคานท์โปรดวางใจ....พวกข้าที่มาในวันนี้จะไม่มีตนใจเพ่งพลายเรื่องที่ได้รู้ในวันนี้เด็ดขาด.....พวกข้าได้เห็นและเชื่อแล้วว่าท่านเคานท์จะไม่ทอดทิ้งพวกเรา.....สิ่งที่พูดในวันนี้พวกข้าจะคิดว่าไม่เคยได้ยิน สิ่งที่เกิดทั้งหลายล้วนเป็นภัยธรรมชาติเท่านั้น.......พวกเราคงต้องขอตัวกลับเสียทีแวมไพร์หนุ่มและเหล่าแวมไพร์ทั้งหมดก้มหัวลงเล็กน้อย ก่อนจะออกจากห้องโถงไป

รู้สึกว่าในห้องนี้จะไม่ได้มีเพียงแต่แวมไพร์กระมังท่านโหรวาลาร์ดพูดขึ้น เขาและแกรนด์เซลหันไปจับจ้องไปยังผ้าม่านสีเทายาวซ้ายมือที่ประดับอยู่ด้านในของประตูหน้าทางเข้าห้องโถง

มินาสะดุ้งสะตัวเมื่อรู้ว่าถูกจับได้ แต่เธอก็ไม่ได้ออกไปในทันทียังคงหลบอยู่ในผ้าม่านสีเทา ความกระวนกระวายเกิดขึ้นในจิตใจ เพราะหากออกไปเธอจะแก้ตัวว่าอย่างไรดี

ออกมาเถอะ มินา... แกรนด์เซลพูดเจาะจงไปที่ตัวเธอที่หลบซ่อนอยู่

มินาค่อยๆก้าวออกมาจากหลังผ้าม่าน พร้อมใช้นิ้วมือทั้งสองข้างสางผมที่กระเซิงอยู่ให้เข้ารูปทรง หญิงสาวแสดงสีหน้าเหมือนเด็กที่ถูกจับได้เมื่อกระทำผิด

มารยาทได้การแอบฟังผู้อื่นสนทนา. ฮึ ฮึ..เจ้าคงจดจำมาจากดินแดนของมนุษย์ที่เจ้าจากมา..แทนที่ เจ้าควรต้องปรับตัวให้เข้ากับที่นี่...ดานูปไม่ได้สอนมารยาทของที่นี่ให้เจ้าหรืออย่างไร วาลาร์ดพูดเชือดเฉือนหญิงสาว

ท่าน!!มินาชะงัก ก่อนที่แก้มสีชมพูระเรื่อของเธอจะค่อยๆ ชัดขึ้นและลามไปถึงใบหู

มินาจำนนต่อคำพูดของวาลาร์ด ถึงแม้เธออยากจะโต้เถียง แต่......นึกดูอีกทีเธอก็เสียมารยาทจริงๆ ที่แอบฟังการสนทนาเมื่อครู่ มินาจึงอดกลั้นอารมณ์โกรธและค่อยๆ ใช้น้ำเสียงปกติ

ข้าไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง...เพียงแต่ข้าจะอยากจะเข้ามา..มา..ถาม..เพียงแต่เห็นพวกท่านกำลังสนทนา..ข้าจึงหาจังหวะที่จะเข้าไปไม่ได้...จึง..แอบมินาพูดอำอึ้งเพื่อเริ่มคิดเรื่องที่จะพูด

เจ้าหลบอยู่จนกระทั่งฟังทั้งหมดที่พวกเราคุยกัน ช่างมีมารยาทเสียจริงๆ นะ คุณหนูวาลาร์ดยิ้มเยาะ ก่อนนั่งลงที่เก้าอี้

นางคงไม่ได้ตั้งใจหรอกท่านเคานท์เสียงแหบแห้งแต่แผงไปด้วยความอ่อนโยนพูดตัดบทขึ้น

ว่าแต่เจ้าคงหายตกใจกับเหตุการณ์คราวนั้นแล้วนะมินา แกรนด์เซลพูดต่อ

ท่านหมายถึงความมหัสจรรย์ที่ข้าได้รับจากสิ่งที่พวกท่านเรียกกันว่า ดวงตาแห่งโลหิต อย่างนั้นหรือมินายกคิ้วงอนขึ้นและมองไปยังวาลาร์ด

เจ้าคงจะรู้เรื่องของมันมาบ้างแล้วใช่ไหมแกรนด์เซลยิ้ม

เพราะข้าคิดว่า ข้าควรจะมีสิทธิ์รู้ข้อมูลกับสิ่งที่ข้ากำลังเผชิญอยู่...ถือซะว่าเป็นการปรับตัวให้เข้ากับดินแดนแห่งนี้...อย่างที่ท่านต้องการไงล่ะมินายกมือกอดอก เชิดหน้ามองวาลาร์ดเล็กน้อยผ่านขนตางอน ก่อนจะหันไปยิ้มให้แกรนด์เซล

ดวงตาแห่งโลหิต เป็นสิ่งที่สำคัญกับปีศาจอย่างพวกเรามากแกรนด์เซลพูดขึ้น

หากข้าเดาไม่ผิด....ดินแดนแห่งนี้กำลังถึงคราววิบัติเพราะสิ่งที่สำคัญยิ่งของพวกท่าน..ได้หายไป..แต่ทำไมข้าต้องเข้ามามีส่วนร่วมในเหตุการณ์ที่พวกท่านต้องสะสางมันเองด้วยเล่ามินาพูดขึ้น พร้อมมองวาลาร์ดด้วยแววตาแห่งความคับข้องใจ

เพราะดวงตาแห่งโลหิตได้เลือกเจ้าละมัง......เจ้าคิดว่าข้าดีใจนักหรือที่ให้มนุษย์อ่อนแออยากเจ้ามารับรู้เรื่องของพวกเรา...สาวน้อยวาลาร์ดลุกขึ้นจากเก้าอี้ และเดินเข้าไปหามินา

เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาว มินาก้าวขาข้างหนึ่งไปข้างหลังเล็กน้อยเพราะเธอไม่แน่ใจว่าเขาจะเข้ามาพูดคุยกับเธอ หรือคิดทำร้ายกันแน่ วาลาร์ดขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสัมผัสถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ออกมาจากตัวหญิงสาวจนเขาเอื้อมมือข้างหนึ่งเข้าไปสัมผัสปลายผมสีบอร์นที่นุ่มราวกับเส้นไหมชั้นเลิศและพินิจตัวหญิงสาวอย่างไม่เข้าใจ มินาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมือของวาลาร์ดสัมผัสเส้นผมของเธอ มินามองลึกเข้าไปในแววตาใคร่รู้สีมรกตที่จ้องมองตัวเธอราวกับว่าเขาสะกดร่างเธอไม่ให้เคลื่อนไหว สีชมพูระเรื่อๆ ค่อยๆ ชัดขึ้นบนแก้วนุ่มเนียนของหญิงสาวเมื่อชายหนุ่มแสดงอาการราวกับจะโน้นใบหน้าเข้าใกล้ มินารวมรวมสติและปัดมือของวาลาร์ดที่ถือดีมาสัมผัสเส้นผมของเธอพร้อมถอยห่างออกมาพร้อมกับจิตใจที่เต้นรัว

ท่านทำอะไรนะมินาพูดเสียงแข็งและแฝงไปด้วยความประหม่าที่ไม่อาจปกปิดได้

วาลาร์ดไม่ตอบเพราะเขาก็หาเหตุผลไม่ได้เช่นกันที่ทำเช่นนี้ วาลาร์ดกลับหลังหันเดินขึ้นไปหยุดอยู่ข้างเก้าอี้และใช้มือข้างหนึ่งจับพนักเก้าอี้โดยที่ตัวเขายังหันหลังให้หญิงสาวอยู่

มินา...ข้าจะเล่าทุกอย่างที่เจ้าอยากรู้ทั้งหมดให้เจ้าได้ฟังแกรนด์เซลพูดก่อกวนความเงียบขึ้น

มินาหันไปพยักหน้าเล็กน้อยให้แกรนด์เซล แต่ยังปรายสายตามองผ่านขนตาเรียวงอน จับจ้องแผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อคลุมกำมะหยี่สีแดงช้ำที่ยังไม่ยอมหันมาเผชิญหน้ากับเธอ....

แกรนด์เซลเชื้อเชิญมินาเข้าไปสนทนาในห้องบนหอคอย ในห้องของเขามีหลายสิ่งที่ทำให้หญิงสาวเข้าใจได้ง่ายขึ้น

.......

ทันทีที่มินานั่งลงยังโซฟายาวในห้องเขา แกรนด์เซลเริ่มทบทวนเรื่องราวๆ ที่หญิงสาวได้ล่วงรู้มาก่อนหน้านี้ ชายผู้ลึกลับที่เธอเห็น การเกิดดวงตาแห่งโลหิต การมีอยู่ของดินแดนแห่งปีศาจ และตลอดถึงสิ่งที่เธอต้องเผชิญ...ร่วมกับวาลาร์ดและแวมไพร์ทั้งหมด....นับจากนี้ไป........

ต่อตอนที่ 18

ข้าสัมผัสถึงจิตของเซริม...มันแผ่วเบานัก........วาลาร์ดหลี่ตาสีมรกต มองทอดยาวไปยังภูมิทัศน์ด้านหน้าระเบียง สายลมเย็นพัดปลายผมสีดำขลับของเขาปิดใบหน้าได้รูปของเขา แต่ไม่อาจปกติสายตาครุ่นคิดที่แสดงออกได้

เซริมหรือขอรับ....อัสรันเดินขึ้นมาขนาบข้างวาลาร์ด เขาใช้มือเกาะระเบียงและมองไปยังด้านที่วาลาร์ดกำลังเพ่งพินิจแต่ก็เจอเพียงผืนป่าที่ไกลสุดลุกหูลูกตาที่ยังไม่หิมะสีขาวโพรนปกคลุมอยู่บางแห่ง

ใช่..........เหมือนเขากำลังต่อสู้กับบางสิ่งที่ยากจะต่อกรไหว....ข้าสัมผัสได้ถึงจิตที่สับสนและอ่อนแอวาลาร์ดยังจับจ้องไปยังภูมิทัศน์ด้านหน้า

ข้าไม่เชื่อว่าเซริมจะพ่ายแพ้ปีศาจชั้นต่ำพวกนั้นอัสรันทำสีหน้าจริงจัง

เซริมไม่มีทางพ่ายแพ้ปีศาจพวกนั้นหรอก แต่เขากำลังพ่ายแพ้กับสิ่งที่ยากจะหวนคืน วาลาร์ดนึกถึงครั้งที่เขารับตัวเซริมมาจากดินแดนแห่งมนุษย์

สิ่งที่ยากจะหวงคืน?อัสรันทวนคำพูดของผู้เป็นนาย แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะถามมากไปกว่านี้

อัสรันวาลาร์ดหันมาตบบ่าข้างหนึ่งของอัสรัน

ข้าขอสั่งให้เจ้าไปยังดินแดนแห่งหมอก.....เพื่อเตือนสติเซริมให้คืนมาวาลาร์ดเอ่ยต่อ

ขอรับท่านเคาน์ทอัสรันโค้งรับคำสั่งด้วยความดีใจทันที เพราะเขาต้องการรับภารกิจนี้พร้อมกับเซริมตั้งแต่แรก

อัสรันกระโดดขึ้นไปบนระเบียงและจำแลงกลายเป็นค้างคาวตัวใหญ่ทันทีที่วาลาร์ดชี้ไปยังทิศทางที่เซริมอยู่ เขาทะยานบินขึ้นฟ้าออกไปเดี๋ยวนั้น โดยมีวาลาร์ดยืนมองตามหลังด้วยความหวั่นไหวต่อสิ่งที่ไม่อยากจะให้เกิดขึ้น

..

ฟื้นแล้วเหรอ แวมไพร์ที่รักของข้าหญิงสาวฉีกยิ้มให้กับแวมไพร์หนุ่มที่โดนมัดมือทั้งสองข้างเข้ากับผนังถ้ำ

เจ้าทำแบบนี้ทำไม ..คาเรน?เซริมเปล่งเสียงเพียงน้องนิด เพราะฤทธิ์ยาพิษยังคงวนเวียนอยู่ เขาหันสำรวจข้อมือทั้งสองข้างที่ถูกพันธนาการไว้ตอนนี้อย่างไร้เรี่ยวแรง

ชาวบ้านต้องการตัวท่าน หากข้าไม่ทำเช่นนี้ พวกนั้นจะฆ่าข้าคาเรนยกมือทั้งสองข้างไปสัมผัสที่แก้มซีดขาวของแวมไพร์หนุ่ม และส่งสายตาเวทนา

เซริมรับสัมผัสจากมือทั้งสองข้างของหญิงสาว บัดนี้มันไร้ซึ้งไออุ่นเพราะมันไม่ต่างจากอุณหภูมิในร่างกายเขาในครานี้ ช่างเย็นเยือกยิ่งนัก...........

ครู่หนึ่งมีเสียงผีเท้าหลายคู่เดินมาทางนี้ หญิงสาวหันไปมองผู้ที่มาใหม่พร้อมโค้งให้เล็กน้อยก่อนจะหันมายิ้มให้เซริมและจากออกไปจากถ้ำ

เราจะทำยังไงกับแวมไพร์ตนนี้ดีล่ะ ท่านผู้เฒ่าเสียงหนึ่งที่บ่งบอกว่าเป็นบุรุษเพศ พูดขึ้น

เผามันซะ ก่อนที่พลังของมันจะฟื้นคืนและมาทำลายพวกเราตามคำทำนาย...ชายชราพูดขึ้น เขากระทุ้งไม้เท้าที่พยุงตัวเขาลงบนพื้น ก่อนที่จะยกมันชี้ไปตรงหน้าเซริม

ชาวบ้านสองสามคนช่วยกันแก้เชือกที่พันธนาการข้อมือทั้งสองข้างของเซริมที่ติดกับผนังถ้ำออก และดึงมือของเขาเข้าหากันเพื่อคล้องด้วยโซ่ตรวจสีเงินขนาดใหญ่...

ระหว่างทางที่ออกจากถ้ำนั้น เซริมสังเกตเห็นผู้คนมากมายที่ชักสีหน้าเกี้ยวก้าวเกินกว่าจะเป็นใบหน้าของมนุษย์...แต่เมื่อเขาหลับมาและลืมมันขึ้นมาใหม่ ใบหน้าที่เขาเห็นเมื่อครู่ก็กลับเป็นใบหน้าของมนุษย์ธรรมดา.......

เขาถูกพาขึ้นไปยังผาสูงที่เป็นจุดศูนย์กลางของหมู่บ้าน ซึ่งเขาก็เพิ่งสังเกตเห็นว่ามันมันมีหินผานี้อยู่ตรงจุดนี้

ชายผู้หนึ่งจับมือทั้งสองของเซริมที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวจยกขึ้นเหนือศีรษะของเซริมและอ้อมไปเพื่อให้โซ่นั้นคล้องกับปลายหลักด้านหลังเซริม

เสียงสะบทและโห่ร้องพร้อมกับคำสาปแช่งดังก้องอยู่เบื้องล่าง บ้างก็โยนก้อนหิน หรือข้าวของที่พอจะหาได้ขึ้นมายังหลักที่มีเซริมถูกตรึงอยู่

เอาไฟมา....เผามันซะ!ชายชราพูดขึ้น

เซริมที่เงยหน้าช้าๆ มองผู้ที่ถือท่อนไม้ที่มีไฟสีม่วงลุกโชนอยู่ปลายด้านบน

คาเรน เจ้าคงโกรธแค้นที่ข้าไม่อาจช่วยเหลือเจ้าในตอนนั้นเซริมพูดอย่างแผ่วเบา

หญิงสาวไม่ตอบ...นางได้เพียงแต่ยิ้มเล็กน้อยที่มุมปากและเลื่อนสายตาเพ่งมองไปยังชายหนุ่มที่ถูกตรึงด้วยโซ่ตรวน หญิงสาวค่อยๆ ย่อตัวนั่งลง และเลื่อนปลายท่อนไม้ที่มีเปลวไฟสีม่วงลงบนพื้นดิน เปลวไฟค่อยๆ ลุกลามเป็นวงกลมบนพื้นดินล้อมรอบเซริม และมันก็คอ่ยๆ ลุกโชนขึ้นอย่างช้าๆ

เซริมหลับตาลงเหมือนกันยอมรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นโดยไม่มีอาการเกรงกลัวแต่หวาดหวั่นแต่อย่างใด ราวกับว่าเขาพร้อมที่จะชดใช้ให้กับสิ่งที่เขาทำเมื่อครั้งอดีต กับนาง.....

เจ้าต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ....!!! เสียงบุรุษเพศดังกึกก้องเหนือท้องฟ้า

สิ้นเสียงบุรุษนิรนาม ก็ปรากฏสายลมที่เกรี้ยวกราวพุ่งมากระทบกับหลักด้านหลังที่ตรึง เซริมไว้จนหลักที่ดูมั่นคง โอนเอนให้เห็น....สายสมได้เปลี่ยนเป็นลมวนพัดวนไปยังเปลวไฟสีม่วงที่ลุกโชนจวนที่จะติดปลายผ้าคลุมของผู้ที่เป็นเชลย ให้ดับมอดลง...

อัสรัน? เซริมลืมตาขึ้นมอง

แวมไพร์อีกตัวงั้นริ....ชิ!!มันเข้ามาได้โดยที่เราไม่อาจจับพลังได้เช่นไรกันเสียงแหบแห้งของผู้เฒ่าดังขึ้น พร้อมทั้งรีบเงยหน้ามองหาเจ้าของเสียงนั้น....พลางค่อยๆ ถอยล่น ออกห่างจากเซริม

แต่ก็เหมือนรู้สึกบางอย่างกระทบและทะลุเข้าไปในหน้าอกของตนอย่างรวดเร็ว...

อ๊ากก???!!ชายชราร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวด ทันที่ที่เห็นท่อนแขนของบุรุษนิรนามทะลวงเข้าในกลางอกของตน เลือดสีฟ้าค่อยๆ ทะลักออกมานองพื้นดินที่เขายืน

เขาค่อยๆ บิดแขนตนเองที่ติดอยู่กลางอกของชายชราและหมุนเป็นครึ่งวงกลมก่อนจะถอนมันออกมามองดูเลือดสีฟ้าที่อาบผ่ามือเขาอยู่ด้วยแววตาอาฆาตและเกรี้ยวกราด ชายชราล้มลงกองกับพื้นจมกองเลือดของตนเอง

ชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันถอยล่นอย่างหวาดกลัว หญิงสาวหวาดกลัวเกินจะมีเรี่ยวแรงเดินไหน นางนั่งลงบนพื้นหน้าเซริมและเบิกตาโพลงมองท่านผู้เฒ่าที่โดนฆ่าตาย

แก...เจ้าปีศาจแวมไพร์...แกฆ่าท่านผู้เฒ่า คาเรนชี้หน้าอัสรันด้วยความโกรธแค้น

เจ้าหลอกข้าไม่ได้หรอก...เจ้าปีศาจเอลล์....แม้จะแปลงกายเป็นอิสตรีที่งดงามกว่านี้ ข้าก็สามารถฆ่าเจ้าโดยไม่ลังเลสักนิดทันทีที่พูดจบ อัสรันก็เข้าไปคว้าคอของหญิงสาวและยกนางขึ้นเหนือพื้นดิน

ปรากฏร่างอันอัปลักษณ์ของเจ้าออกมาเดี๋ยวนี้อัสรันตะคอกใส่หญิงสาวที่อยู่ในกำมือของเขา

ชะ ช่วยข้าทีท่านเซริม.....หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา เพราะลำคอของนางอยู่ในกำมือของอัสรัน

ปล่อยนางซะ อัสรัน.....เซริมมองหน้าสหายด้วยแววตาเย็นชา

นางไม่ใช่มนุษย์ผู้นั้นหรอก เซริม... มันคือปีศาจเอลล์จำแลงกายมาหลอกเจ้า เจ้าไม่เห็นรึว่าพวกมันกำลังจะเผาเจ้าเมื่อครู่ หากข้ามาไม่ทันเจ้าอาจจะดับสูญไปแล้วก็ได้....อัสรันพูดอย่างฉุนเฉียว

ข้ายอมดับสูญ...หากให้นางอภัยให้ข้า...สายตาเซริมดูว่างเปล่าราวกลับกำลังต้องมนต์สะกด

เจ้ามันบ้าไปแล้วเซริม....ฟื้นจากอำนาจของพวกมันสักทีสิ นางที่อยู่ตรงหน้าเจ้าในตอนนี้ไม่ใช่คาเรน.......พวกมันกำลังควบคุมจิตใต้สำนึกของเจ้าเท่านั้น!!!อัสรันค่อยๆเกรงข้อมือและค่อยๆ บีบคอนุ่มๆ ของหญิงสาวที่ปีศาจเอลล์จำแลงมา

จังหวะที่อัสรันคิดจะฆ่าปีศาจเอลล์ตนนี้ให้ดับสูญในมือของเขา ฉับพลันก็มีพลังพุ่งเข้าปะทะด้านข้างของเขา จนเขาต้องปล่อยมือออกจากหญิงสาว แต่อัสรันเพียงแค่เสียหลักเพียงเล็กน้อย

บัดนี้โซ่ตรวนที่พันธนาการข้อมือของเซริมหลุดออกอย่างง่ายดาย ราวกับมันไม่สมารถพันธนาการเขาได้ตั้งแต่แรกหากเขาไม่จำยอม....... แต่ด้วยฤทธิ์ของยาพิษที่แทรกซึมทั่วร่างมันยังคงทำให้เขาอ่อนแอและควบคุมจิตใจเขาอยู่ ไม่ต่างอะไรกับซากศพที่เดินได้

ทันที่หญิงสาวเป็นอิสระร่างของนางก็ค่อยๆ กลับไปเป็นปีศาจเอลล์ที่หน้าตาอัปลักษณ์ รวมไปถึงน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป

เซริมเจ้าดูสิ....นางที่เจ้าเห็นมันก็เป็นเพียงแค่ปีศาจชั้นต่ำเท่านั้นอัสรันชี้ไปที่ปีศาจเอลล์ที่ทำสีหน้าล้อเลียนเขาชวนให้หงุดหงิด

ครานี้สหายของเจ้าได้ตกอยู่ในอำนาจของข้า.....เจ้าเรียกยังไงเจ้านี่ก็ไม่มีทางสนใจเจ้าไปมากกว่าข้า...ฮะๆๆปีศาจเอลล์ยิ้มเยาะ

มาดูดีกว่าว่า ข้าจะเล่นอะไรสนุกๆ กับเจ้าได้บ้าง....ดวงตาของปีศาจเอลล์ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงสด มันเพ่งดวงตาไปยังดวงตาของอัสรันเพื่อที่จะควบคุมจิตใจสำนึกของเขา เหมือนกันที่มันได้ทำกับ เซริม

ครู่หนึ่งปรากฏลมวนรอบตัวๆ อัสรัน และบรรยากาศรอบข้างค่อยๆ เปลี่ยนไป อัสรันพบว่าเขายืนอยู่บนสุดของภูเขา ปลายมันแหลมจนมีที่ยืนเพียงฝ่าเท้าสองข้างของเขา รอบตัวเขามีหุบเขาและหน้าผามากมายสลับซับซ้อนเรียบรายอยู่ ทัศนีย์ภาพช่างดูวังเวงราวกลับที่แห่งนี้ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอาศัยอยู่ อัสรันระลึกอยู่เสมอว่า นี่คือภาพมายาที่ปีศาจเอลล์สร้างขึ้นเพื่อทำลายเขาเฉกเช่นที่ทำกับ เซริม ภาพมายาจะสร้างจากจิตใจสำนึกของผู้ที่ถูกครอบงำ แต่เขานึกไม่ออกเสียด้วยซ้ำว่าเขาเคยอาศัยอยู่ในที่ๆ แบบนี้เมื่อครั้งอดีต

ทำได้สมจริงดีนี่นา......ขนาดลมที่พัดผ่านมายังเย็นเยือกราวกับอยู่บนยอดเขา....แต่เจ้าก็ทำให้ข้าได้ประหลาดใจเพียงแค่นี้แหล่ะอัสรันสอดส่ายสายตาอย่างไม่ประมาท

อัสรัน อากอน......เสียงนุ่มลึกของบุรุษวัยกลางคนเอ่ยอย่างแผ่วเบา

อัสรันหันมองเจ้าของเสียงนั้นอย่างไม่รีรอ บุรุษผู้นี้ยืนอยู่บนยอดเขาอีกลูกที่ถัดไปจากจุดที่อัสรันยืนอยู่ บุรุษที่มีผมสีทองรับกับใบหน้าเข้ารูปเขาสวมใส่อาภรณ์ที่ทำผ้าชั้นดีปักด้วยลวดลายที่คล้ายกับเสื้อของขุนนาง ทับกับผ้าคลุมกำมะหยี่สีแดงปักเลื่อมตรงปลายผ้าคมที่มีรวดลายไม่ต่างจากอาภรณ์ของเขา เขากวาดมือข้างหนึ่งไปด้านข้างลำตัวก่อนโค้งตัวเล็กน้อย อัสรันสังเกตุเห็นมีโลหะเงินปลายแหลมลาดลายวิจิตรหุ้มปลายนิ้วชี้ของเขาอยู่

สายตาของชายแปลกหน้าที่ส่งมา ช่างดูคุ้นเคยนัก แต่หากให้นึกทบทวนไปครั้งอดีตหรือความทรงจำที่เก็บไว้ อัสรันไม่สามารถอธิบายได้เลยว่าเขาพบชายผู้นี้ที่ใด...เพียงแค่ให้ความรู้สึกคุ้นเคยเท่านั้น

เจ้าจำข้าไม่ได้นั้นหรือ อัสรันเขาเอ่ยถามพลางเสยปลายผมที่ปกปิดใบหน้าเล็กน้อย

เจ้าปีศาจ.....เจ้าคิดจะสร้างภาพมายากับข้าอย่างนั้นหรือ...แต่ที่เจ้าแปลงเป็นผู้ใดกันเล่า....ดูถ้าเวทมนต์ของพวกเจ้าจะใช้กับข้าไม่เป็นผลอัสรันยืนกอดอกนิ่งอย่างฉุนเฉียว

บุรุษนิรนามเลิกคิ้วพร้อมยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะกวาดมือทั้งสองข้างราวกับเชื้อเชิญอัสรันให้ชมทัศนียภาพรอบๆตัว

เจ้ารู้หรือไม่ว่าหุบเขานี้..........มีชื่อว่าอะไร.....เจ้าจำไม่ได้เชียวหรือว่าครั้งอดีตมันสำคัญเช่นไรกับเจ้า....ชายแปลกหน้าพูดพลางจ้องมองแววตาสีน้ำเงินเข้มที่เปี่ยมไปด้วยความสงสัยของแวมไพร์หนุ่ม ราวกับต้องการให้คู่สนทนาพลั้งเผลอบอกบางสิ่ง

ชื่ออย่างนั้นหรือ?อัสรันขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

บุรุษนิรนามกระชับผ้าคลุมเข้าหาตัวและยืนสงบนิ่ง เขาหลี่ตาลงจ้องมองอัสรันอย่างไม่วางตาเพราะแน่ใจกับสิ่งที่ค้นพบในจิตใต้สำนึกของอัสรัน

มันมีชื่อว่า อากอน สโตน....เจ้าไม่สงสัยอย่างนั้นหรือว่า ทำไมมันตรงกับชื่อของเจ้า อัสรัน อากอน...............เพราะเจ้าเติบโตจากที่แห่งนี้........ยังไงเล่าบุรุษนิรนามยิ้ม

ยังไม่ทันที่บุรุษผู้นี้เอ่ยจบ...อัสรันกระโดดเข้าประชิดตัวของเขาฉับพลันโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว...อัสรันชกเข้าไปกลางอกและต่อด้วยเตะเข้าข้างลำตัวของเขา จนชายผู้นี้กระเด็นไปติดหุบเข้าที่อยู่ข้างเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

อัสรันบินตามไปติด ๆ เพื่อไปกระชากตัวเขาให้ลุกขึ้นและผลักเข้ากับหินตรงหน้า

ข้าไม่เคยมีอดีต..ฉะนั้นภาพลวงตาที่เจ้าสร้างขึ้น...มันทำอะไรข้าไม่ได้.......หากยังไม่อยากดับสูญจงคลายเวทมนต์ซะ.......เจ้าปีศาจเอลล์อัสรันเน้นเสียงด้วยความโกรธ

เพราะนิสัยของเจ้าเป็นเช่นนี้ไงเล่า......ข้าถึงไม่ให้เจ้าทำภาระกิจนี้ปีศาจเอลล์ค่อยๆเปลี่ยนร่างเป็นอีกบุคคลที่อัสรันถึงกับกำมัดค้าง

เจ้ายังกล้าที่จะแปลงกายอีกนั้นหรือ เจ้าปีศาจ....ฮึ้ย

แต่คราวนี้ได้ผล ปีศาจเอลล์จำแลงกายเป็นวาลาร์ดนายหนือหัวที่อัสรันยำเกรงและพร้อมที่จะสละชีวิต ปีศาจเอลล์ใช้จังหวะที่อัสรันลังเลมันเตะเข้าไปที่ท้องของอัสรันและหลบหนีไป

บรรยากาศรอบข้างค่อยๆ เปลี่ยนไป ราวกับว่ามันจะกลับคืนสู่ปกติ เขาพบว่าเขายืนอยู่ในป่าที่รกร้างและปกคลุมด้วยต้นไม้ใหญ่ล้อมรอบ อัสรันวิ่งเข้าไปหาเซริมที่ยังยืนเหม่อลอย

ตื่นสักทีสิ......เซริม!! อัสรันตบบ่าทั้งสองข้างของเซริมเพื่อให้เขารู้สึกตัว

เซริม ท่านต้องเลือกแล้วล่ะ ระหว่างข้า กับสหายแวมไพร์ของท่าน เมื่อครู่มันพยายามจะฆ่าข้า...ปีศาจเอลล์แปลงกายเป็นคาเรนอีกครั้ง มันชักสีหน้าเศร้าและเจ็บปวดกับบาดแผลบริเวณบ่าที่มีเลือดไหลที่มันสร้างขึ้น

เซริมในครานี้ถูกครอบงำส่วนจิตใต้สำนึก จนเกือบที่จะถูกกลืนกินจิตใจที่แท้จริงไป แววตาที่ฉายแววแห่งความว่างเปล่า...ความเศร้าที่ลึกราวกับไม่มีจุดสิ้นสุด ...เซริมหันหน้ามาหาอัสรันแต่แทนที่จะเป็นมิตร เขากับตั้งท่าเหมือนจะเข้าจู่โจมอัสรัน เซริมพุ่งเข้าไปหาอัสรันด้วยความเร็วคว้าคอเสื้อของอัสรันและเหวี่ยงเขากระแทกกับต้นไม้

เจ้าทำอะไรน่ะ เซริม.....เจ้าจู่โจมพวกเดียวเพื่อปีศาจชั้นต่ำนั้นเชียวหรืออัสรันรีบลุกขึ้นและคอยตั้งรับหากเซริมจะจู่โจมมาอีกครั้ง

แสงสีเงินถูกปล่อยออกมาจากผ่ามือเของเซริม มันก่อตัวหลายเป็นหอกปลายแหลม เซริมข้างมันออกไปทันที อัสรันกระโดดหลบได้หวุดหวิดหากช้าเพียงก้าวหอกปลายแหลมนั้นอาจจะทิ่มทะลุกลางอกของเขาได้

เจ้าคิดจะฆ่าข้าอย่างนั้นหรือ.!!อัสรันไม่ยอมเป็นฝ่ายหลบหนีการโจมตีเขาหายตัวและไปโผล่มาด้านหลังเซริม และใช้ข้อศอกกระทุ้งไปด้านหลังของเซริมอย่างจัง

เซริมล้มลมแน่นิ่ง....อัสรันพยุงต่างของเซริมขึ้น แต่จังหวะที่เขากับหลังจะจับไปที่บ่าบ้างหนึ่ง เซริมก็เอี้ยมตัวลุกขึ้นและสร้างหอกปลายแหลมพุ่งใส่อัสรันทันใด

ฮึ้ย!! อัสรันขบฟันด้วยความเจ็บปวด....เขาใช้มือข้างหนึ่งหยุดการโจมตีของหอกสีเงิน อัสรันกำปลายแหลมของหอกสีเงิน